[Fic AKB48] Miss you [Mayuki]

posted on 04 Mar 2013 21:21 by kiracagalli directory Fiction

ก่อนปเริ่มอ่านฟิคเรามาตอบคำถามในเอนทรี่ที่แล้วก่อนละกันlol

สำหรับคนที่จะอ่านฟิคเลยขอให้ข้ามตรงนี้ไปได้เลยค่ะlol

1.@vanilla  ที่ถามว่าเพ้อคิดถึงใคร...คำตอบ ...มุงรู้อยู่แล้วจะมาถามทำไม๊lol

2.@+::~[Luscious_Furly]~::+ อยากได้ยินมิวบอกรักฟลออีกรอบได้มั้ย

   คำตอบ 

   มิว : เอ๋?..อื้มได้สิ..แหะๆแต่จะให้บอกตรงนี้เลยหรอ? เก็บไว้บอกตอนอยู่ด้วยกันแค่สองคนได้มั้ยอะ(หน้าแดง)

เหมือนจะหมดแล้วใช่มะlol (รึเปล่าคะ?) เอาเป็นว่าถามเข้ามาอีกได้เรื่อยๆนะจ๊ะ

ไปอ่านฟิคกันได้เลย~

........................................................................................................................................

อ่านคำแนะนำตรงนี้สักนิดก่อนจะอ่านเนื้อเรื่องนะคะ

Fanfiction AKB48 [Mayuki]

เป็นแฟนฟิคชั่น AKB48 คู่มายูกิ (มายุ + ยูกิ)

เป็นคู่ที่คนแต่งอวยค่ะ เพราะสองคนนี้น่ารักมากๆ

เนื้อหาเป็นเนื้อหาที่แต่งขึ้นเอง ไม่เกี่ยวข้องกับสาวๆในฟิคจริงๆ (รึไม่แน่ถ้ามันจริงก็ดีไป//ไม่ใช่lol)

และที่สำคัญ ฟิคนี้เป็นแนวเนื้อเรื่อง YURI คือ หญิงรักหญิง ใครที่รับไม่ได้ก็ข้อให้ปิดเลยนะคะ

คนแต่งไม่อยากให้เกิดดราม่าค่ะ

เมื่อทำความเข้าใจแล้วก็ขอให้อ่านอย่างสนุกค่ะ

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Fic AKB48

 

วันนี้เป็นวันที่ AKB48 ทีมB มีการแสดงที่โรงละครของAKB หลังจากจบการแสดงสมาชิกทีมBทุกคนก็ต่างมานั่งพักในห้องพักนี่ จนเวลาผ่านไปเรื่อยๆสมาชิกคนอื่นก็ต่างพากกันกลับไปเหลือเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ยังนั่งเหม่อลอยอยู่เงียบๆคนเดียว

ถ้าความเหงามันฆ่าคนตายได้ ผู้หญิงที่ชื่อ คาชิวากิ ยูกิ ตอนนี้คงตายไปมากกว่าสิบรอบแล้ว

“เฮ้อ...” หญิงสาวที่ชื่อคาชิวากิ ยูกิ ถอนหายใจเบาๆ ภายในห้องพักสำหรับนักแสดงที่ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้วนอกจากเธอ

ตั้งแต่แยกทีมกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วเธอก็อาการเหม่อลอยคิดถึงใครมาตลอด แต่ไม่ได้แสดงออกมามากเท่าวันนี้

“ตอนนี้เธอจะทำอะไรอยู่นะ...จะคิดถึงฉันเหมือนที่ฉันคิดถึงเธอบ้างหรือเปล่า...” คำถามนี้ยังคงวนเวียนอยู่ภายในใจของยูกิตลอดมา มันเป็นเวลานานมากแล้วที่เธอแยกทีมกับผู้หญิงคนนั้น ความจริงเธอควรจะดีใจที่เห็นผู้หญิงคนนั้นประสบความสำเร็จ ใช่เธอดีใจ แต่มันก็อดที่จะเหงาไม่ได้นี่นะ

‘ก็รู้อยู่หรอกว่างานเยอะ เวลางานก็ไม่ค่อยจะตรงกันโอกาสได้เจอกันก็น้อยลง หลังๆจะเจอกันก็งานไลฟ์ใหญ่ๆเท่านั้น ’ พอคิดถึงตรงนี้ทีไรเธอก็ได้แต่ถอนหายใจออกมาเบาๆเหมือนที่ทำจนเหมือนเรื่องปกติของทุกวันไปซะแล้ว

ยูกิมองที่หน้าจอโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่เปิดวีดีโอการแสดงเพลงต่างๆของคนที่เธอกำลังคิดถึง...’ร้องเพลงคู่กับเด็กคนนั้นอีกแล้วสินะ’ เป็นอีกหนึ่งเรื่องที่ทำให้เธอทั้งคิดมากและ...หวง ยิ่งยังมีข่าวที่เด็กคนนั้นพูดว่าตกหลุมรักคนที่เธอกำลังคิดถึงด้วยแล้วยิ่งทำให้เธอกังวลเข้าไปใหญ่

และแล้วยูกิก็ถอนหายใจออกมาเป็นรอบที่...อย่านับเลยเยอะค่ะ...ยิ่งคิดยิ่งปวดหัวเธอเลยพยายามที่จะไม่คิดให้มันมากเกินไป แต่ทำไงได้ละ...ก็คนมัน...คิดถึงนี่นะ

“....”ยูกิมองรูปภาพการแสดงนั้นเป็นครั่งสุดท้ายก่อนจะปิดมันลงแล้ววางโทรศัพท์ลง ก่อนจะค่อยๆหลับตาเพื่อที่จะพักจากการคิดเรื่องต่างๆของใครอีกคน....ใครคนนั้นเป็นคนที่เธอรักและคิดถึงตลอด...วาตานาเบะ มายุ

....

......

.......

เสียงเปิดประตูเบาๆ อย่างระมัดระวังไม่ให้ใครที่อยู่ในห้องรู้ตัวซะก่อน ค่อยๆเปิดออกให้ผู้ที่มาใหม่เข้าไปข้างใน

“......”ผู้ที่เข้ามาใหม่ระบายยิ้มออกมาช้าๆเมื่อเห็นว่าใครที่อยู่ในห้องยังจับไม่ได้ว่าเธอเข้ามาข้างในแล้ว

ร่างบางค่อยๆขยับเดินเข้าไปหาอีกฝ่ายจากด้านหลังเบาๆไม่ให้มีเสียงเกิดขึ้นดังมากนัก และในเวลาไม่นานเธอก็เดินมาอยู่ด้านหลังอีกฝ่ายสำเร็จ

“หมับ” สัมผัสนุ่มๆจากมือของใครบางคนที่มาปิดตายูกิ ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อยนึกตกใจเล็กน้อยว่าในเวลาดึกเช่นนี้จะมีใครมาแกล้งเธออีก แต่เมื่อนึกถึงมือนุ่มๆที่ยังจำได้ดีว่าเป็นของใครกับน้ำเสียงที่กำลังหัวเราะอยู่เบาๆ ทำให้เธอเผลอยิ้มออกมาอย่างเก็บอาการดีใจไม่มิด

“คิคิ ใครเอ๋ย~” น้ำเสียงหวานกระซิบที่ข้างหูยูกิเบาๆ หยอกล้ออีกฝ่ายด้วยความสนุก

“...ใครน่ะ?” แกล้งถามหลอกอีกคนที่มาแกล้งเธอไปอย่างงั้น ทั้งที่จริงเธอนึกออกตั้งแต่มือนุ่มนั้นมาสัมผัสแล้ว...ใครจะไปจำไม่ได้ละ...มือของคนที่ตัวเองรักหมดใจน่ะ

“จำไม่ได้จริงหรอ?” คนแกล้งถามย้อนกลับไป พร้อมยิ้มออกมาทันทีที่เห็นอีกฝ่ายยิ้ม

“จำไม่ได้...” ยูกิยังคงปากแข็งไม่ยอมพูดชื่ออีกฝ่าย แต่เมื่อเห็นว่าคนที่แกล้งเธอเงียบไป เลยนึกกังวลแล้วเผลอเรียกอีกฝ่ายขึ้นมา “...มายุ ”

“ก็รู้นี่น่าว่าใครน่ะ~” มือบางค่อยๆเปลี่ยนจากปิดตาอีกฝ่ายมากอดอีกฝ่ายจากด้านหลังแทน “นึกว่าจะจำกันไม่ได้แล้วจริงๆซะอีกนะเนี้ย” เด็กสาวยิ้มให้อีกคนก่อนจะสบตาที่หันมามอง

“ก็แค่แกล้งกลับไปเท่านั้นแหละ ฉันน่ะจำได้อยู่แล้ว” ยูกิยิ้มให้อีกคนที่มองเธอตาแป๋ว ใช่ เป็นมายุจริงๆนั้นแหละ เป็นคนที่เธอคิดถึงมาตลอด

“อื้ม~ คิดถึงยูกิจังเลย” มายุกอดยูกิแน่นขึ้นพร้อมกับพูดด้วยน้ำเสียงร่าเริง

“หรอ?”ยูกิแกล้งทำรีแอ๊คชั่นไม่เชื่ออีกฝ่าย จนคนที่เห็นหัวเราะออกมาเบาๆอย่างน่ารัก “คิดถึงสิ หรือว่ากิรินไม่เชื่อเรา? งั้นเราแสดงให้ดูละกัน” ทันทีที่พูดจบมายุก็ยื่นหน้าเข้าใกล้ยูกิมากขึ้นหวังจะจูบอีกฝ่าย

“ยะ หยุดเลยมายุ อยู่กับยูโกะซังมาเกินไปสินะ เลยหื่นเหมือนกันเนี้ย” ยูกิถอยออกนิดหน่อยก่อนจะบีบจมูกของอีกฝ่ายเบาๆเป็นการห้ามปราม

“ไรอ๊า กิรินห้ามเราทำไมน่ะ? ไม่อยากจูบกับเราหรอ?” น้ำเสียงปนเล่นปนจริงจังของอีกฝ่ายทำให้ยูกิหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ “แล้วก็ไม่ใช่เพราะเราอยู่กับพี่ยูโกะมากหรอกนะ แต่เพราะเราอยากทำกับยูกิเองมากกว่า” ถ้ามายุเรียกยูกิว่ายูกิคงจะเป็นการพูดเรียกอีกคนด้วยความจริงจัง...งั้นแสดงว่ามายุจริงจังกับเรื่องนี้สินะ

“โอเคๆ ฉันเชื่อมายุนะ แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ?” ถ้าให้เดาตอนนี้มายุเพิ่งจะกลับมาจากงานแสดงไลฟ์เพลงใหม่ของเธอ เวลานี้เธอควรจะกลับที่พักเพื่อพักผ่อนไม่ใช่เหรอ?

“เพิ่งกลับมาจากแสดงไลฟ์น่ะ ...แล้วก็รู้ว่ายูกิมีแสดงที่นี่เลยมาหา” มายุตอบกลับพร้อมกับยิ้มอ่อนโยนให้ยูกิ

“มายุไม่เหนื่อยหรอ?” น้ำเสียงที่แสดงออกมาชัดเจนว่าคนที่เธอกอดอยู่เป็นห่วงเธอมากแค่ไหน มันทำให้เธออดที่จะยิ้มออกมาไม่ได้

“ใช่เราเหนื่อยมาก...แต่เราคิดถึงยูกิมากกว่า ยังไงก็อยากมาหาให้ได้ อยากเจอน่ะ” เด็กสาวหลับตาลงช้าๆก่อนจะค่อยๆก้มลงซุกใบหน้าลงกับซอกคออีกฝ่ายเพื่อหาที่พักพิง เวลาคนเราเหนื่อยล้า คนเราก็อยากจะได้กำลังใจจากคนที่เรารักมากที่สุด

“...ขอโทษนะ...ตลอดมาฉันคิดแต่ว่ามายุจะคิดถึงฉันมั้ย อยากเจอเธอมากๆ ไม่อยากให้เธออยู่ใกล้ใครมากเกินไป อยากให้เธอกลับมาหาฉัน...ทั้งๆที่เธอกำลังพยายามทำงานอย่างหนักเพื่อวง เธอกำลังพยายามในงานที่เธอชอบ ... ขอโทษนะ” ยูกิกล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาราวกับกระซิบ

“ทำไมยูกิต้องขอโทษเราด้วยละ? ยูกิไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย ยูกิรู้สึกแบบนั้นเรากลับดีใจมากกว่านะ ที่มีคนคิดถึงและรักเรามากๆอยู่ มันยิ่งทำให้เรามีกำลังใจในการทำงานขึ้นอีก ตลอดเวลายูกิสนับสนุนเรามาตลอดเรารู้สึกดีมากๆ เราเองก็อยากจะส่งความรู้สึกที่เรารักยูกิ และเราจะสนับสนุนยูกิแม้จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน ” มายุลืมตาขึ้นมาสบตาของอีกฝ่ายในกระจกที่กำลังจ้องมองมาที่เธอเหมือนกัน 

“เรารักยูกินะ” รอยยิ้มจริงใจและน้ำเสียงที่อบอุ่นนั้นทำให้คนที่มีอายุมากกว่าถึงกับน้ำตาคลอ ยกมือทั้งสองขึ้นจับแขนอีกฝ่ายที่คล้องคอเธออยู่ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงเดียวกับคนด้านหลังเธอ

“ฉันก็รักมายุ”

คนฟังยิ้มกว้างทันทีที่อีกฝ่ายพูด ความเหนื่อยที่ได้รับมาตลอดทั้งวันหายไปปลิดทิ้ง เหมือนกับว่าทั้งวันนี้เธอไม่ได้ทำงานอะไรเลย

“อื้ม เราดีใจที่ได้ฟังยูกิพูดว่ารักเรานะ แล้ว...เราอุส่ามาหายูกิเลยนะไม่คิดจะให้รางวัลกันบ้างหรอคะ?” มายุเอียงคอถามด้วยท่าทางน่ารัก ทำให้คนฟังอมยิ้มก่อนจะค่อยๆหันกลับไปหอมแก้มอีกฝ่ายเบาๆ

“แค่นี้เองหรอ? ยังไม่หายเหนื่อยเลยอะ” เด็กเอาแต่ใจ อยากได้รางวัลที่มากกว่านี้ ผู้ให้ก็ได้แต่หน้าแดงที่เห็นอีกฝ่ายส่งสายตาคาดหวังอะไรบ้างอย่างจากเธอ

“จุ๊บ” ยูกิค่อยๆประกบจูบอีกฝ่ายแผ่วเบา ราวกลับกลัวอีกฝ่ายจะแตกสลายหายไป แต่เหมือนว่าอีกคนจะยังอยากได้รางวัลมากกว่านี้ มายุค่อยๆใช้มือข้างหนึ่งประคองใบหน้าของคนที่เธอรักไว้ ก่อนจะค่อยๆกดริมฝีปากลงไปอีก ยูกิตกใจเล็กน้อยแต่ก็ยอมอีกฝ่ายให้จูบมากกว่านี้ เธอก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าต้องการอีกฝ่ายเหมือนกัน

“อื้ม...”กลายเป็นว่าทั้งสองจูบกันเนินนาน ความรู้สึกคิดถึงและรัก ต่างฝ่ายต่างมอบให้กันอย่างไม่รู้จักพอ และไม่มีใครยอมใคร

“..แฮ่กๆ” มายุถอนริมฝีปากออกมาอย่างเสียดาย เพราะเธอเห็นว่าอีกฝ่ายเริ่มที่จะขาดอากาศหายใจแล้ว

“ยูกิน่ารักมากๆเลยนะเวลาน่าแดงเนี้ย~” เด็กสาวชมอีกฝ่ายที่ตอนนี้หน้าแดงระเรื่อยจนรามไปถึงใบหู  คนถูกชมก็ยิ่งหน้าแดงเข้าไปใหญ่ก่อนจะรีบหาเรื่องพูดกลบเกลื่อนความเขินอายของเธอ

“นี่มายุ ข่าวที่ว่าเด็กคนนั้นตกหลุมรักเธอเนี้ย...เป็นจริงหรอเปล่า?” ยูกิถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวลจนอีกคนรับรู้ได้อย่างชัดเจน

“หมายถึงจูรินะ?”มายุมองยูกิที่พยักหน้าให้เธอช้าๆ แววตาที่ส่งมาหาเธอนั้นกำลังคาดหวังคำตอบและกังวลในคำตอบที่เธอกำลังจะตอบเหลือเกิน เด็กสาวยิ้มบางๆให้ก่อนจะตอบกลับไป “ถ้าฉันไม่ตอบความรู้สึกนั้นกลับ ก็ไม่มีอะไรหรอก”

แสดงว่าข่าวนั้นเรื่องจริง....ทันทีที่ได้ยินคำตอบจากปากอีกฝ่ายยูกิก็เริ่มทำหน้าเครียดขึ้นมาอีกครั้งจนมายุอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

“กิรินอย่าคิดมากสิ เราบอกแล้วไงว่าถ้าเราไม่เล่นด้วย มันก็ไม่มีอะไรหรอกนะ ” สายตาที่จริงจังบวกกับน้ำเสียงที่ไม่ได้ล้อเล่นนั้น ทำให้คนฟังยิ้มออก

“อีกอย่างนะ~ หัวใจของเราน่ะอยู่กับยูกิแล้ว ไม่มีทางไปรักใครได้หรอก “

“ให้แล้วห้ามขอคืนนะ” ยูกิยิ้มให้มายุ “ไม่ขอคืนอย่างแน่นอน ยูกิเองก็ห้ามส่งคืนกลับมาให้เรานะ รักษาดูแลดีๆด้วยละ”

หลังจากนั้นทั้งสองก็หัวเราะให้กัน ทำให้บรรยากาศภายในห้องพักดูมีความสุขขึ้นมา จากตอนแรกที่มีเพียงผู้หญิงคนนึ่งที่นั่งเงียบๆถอนหายใจคิดถึงคนรัก เปลี่ยนเป็นคู่รักคู่หนึ่งกำลังยิ้มหัวเราะให้กันอย่างมีความสุข

“นี่ยูกิ ขอให้จำไว้นะ ถึงว่าเราจะอยู่ใกล้กันห่างกันแค่ไหน แต่ยังไงผู้หญิงที่ชื่อ วาตานาเบะ มายุ คนนี้จะยังคงรักและคิดถึงเธออยู่เสมอ” มายุจ้องมองลงไปในดวงตาสีดำสนิทของคนที่เธอรักและรักเธอ

“อื้ม ฉันเองก็ขอให้มายุจำไว้ว่าฉัน คาชิวากิ ยูกิ จะคอยสนับสนุนเธอเสมอ จะคอยเป็นกำลังใจให้เธอ จะรักและหวังดีกับเธอตลอดไป” ทั้งสองต่างจ้องมองสบตาซึ่งกันและกัน ส่งความรู้สึกทั้งหมดผ่านดวงตาให้อีกฝ่ายได้รับรู้ไว้

แม้พวกเราจะห่างไกลกัน

แม้พวกเราจะไม่ได้อยู่เคียงข้างกัน

แต่พวกเราจะยังคอยสนับสนุนซึ่งกันและกัน

จะคอยเป็นห่วงอีกคนอยู่เสมอ

และจะยังคอยมอบความรักให้แก่กัน....ตลอดไป

.........

................

.......................

(รูปวาดเองค่ะ ไม่เหมือนเท่าไหร่เนอะ555 แสบตากันใช่ม๊า555)

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

แต่งในเวิร์ทมันยาวกว